Friday, November 30, 2012

උදේට
කුකුළා අතින් එල්ලගෙන
ඔෆිස් එන අපි...
හවස
ගෙදර යන්නේ
වවුලෝ
ඇඟේ එල්ලගෙන

Thursday, November 29, 2012

මම තාමත් ආසයි එදා වගේම
කනට කොඳුරලා හෙමිහිට
සිහින් හඬින් මුමුණන
..
..
කීං....
..
ඔන්න කියනකොටම..
....
චපස්...
...
තෝව මට අහුවෙනකන් තමයි හිටියේ...
..
ඩෙංගු මාරාන්තිකයි...
ඒ වගේම මාත් එක්ක විසීම තොපිට මාරාන්තිකයි...

Wednesday, November 28, 2012

__ගොළු හදවත

දුටුව මුල් දිනේම
බැඳුනා සෙනෙහෙන් මුළු හදින්ම
නුඹේ දෙනුවන් දුටුවනම
දොඩමලු උනා මා නෙත් සමග

ඔබට නොදැනුනාට
මම එන්න ඇති නුඹ පසු පසම
නුඹේ සෙවනැල්ලත් සමග
පොරබදමින

කතාවකට එක් වන්නට
සිතුවත් මා සෑම උදෑසනකම
එය සිහිනයක් වුනා නුඹ නෙත ගැටෙන
සෑම මොහොතකම

දරාගත්තේ බොහොම අමාරුවෙන්
නුඹයි මගේ පළමු පෙම
නුඹ දුටුවාද බියෙන් ගොළු වූ දෙතොල්
නුඹට ඇසුනාද වේගවත්ව නැගෙන ලබ් ඩබ් හඬ

නුඹත් මා දෙසම හැරි හැරී බැලුවාට
මමත් නුඹ මත්තෙම නැහි නැහී උන්නාට
තව තවත් ආදරෙන් මා බැඳුනාට
නුඹට නොවේ දැනුනේ මගේ ගොලු හදවත

කාලය අප අතරින් ගෙවී ගිය සඳ
අයිති වෙලා නුඹ ගට ඇති තවෙකෙකුට
තනි වෙලා මා ගොළුවූ හදත් සමගම
තවත් දන්නේ නෑ නුඹ, මා නුඹට පෙම් කල බව
හරියට වෙලාවට
වැඩ කරන්නේ
බඩේ ඉන්න පණුවෝ ටික
විතරයි....
හරියට වෙලාවට
බෙල් එක ගහනවා...

Friday, November 23, 2012

__කොතනද වැරදුනේ

මයිකල් ජැක්සන්
හූ කිව්වත්
පට්ට ලස්සනයි...
අපේ එවුන්
හෙන කික් එකේ අහනවා...
ඒත්...
අපේ එකෙක්
හොඳ සින්දුවක්
කොච්චර ලස්සනට කිව්වත්..
මෙලෝ රහක් නෑ...

Thursday, November 22, 2012

නොසිතූ මොහොතක

සඳ
බැස යන්නටත්
කලියෙන්

ඉර
හොරෙන් කරයි
එබිකම්

දෙකම
එක වර
පෑව්වාම

ඉවරයි
ඉතින්
මගේ කන්

ගොසිප්

සඳ ඇවිදින්
වලාකුලුත්
ඈත් මෑත් කර

එබී බලයි
ඉරට හොරෙන්
මට ඉඟි කර කර

තරුද ඇවිත්
හෙමි හෙමිහිට
එබී බලයි අර

ඉරට ගොසින්
කේලම දී
ගිණි තියයිද තව

ආදරේ...

කාටත් හොරෙන් ඇතුලට රිංගලා
දිරච්ච ඇඳ පුරා
දාඩිය දාගෙන මහන්සිවෙලා
හෙව්ව ආදරේ
කාටවත්
හම්බුනාද මන්දා....
වැරදිලාවත් ගියොත්
ඒ පැත්තේ
හම්බුනොත් කියනවද
ආදරේ...

:O


Sunday, November 11, 2012

වරදින තැන්


__අඳුරේ ලොව දකිනා නුඹ වෙනුවෙන්

මුලින්ම මම දුටුවේ නුඹ වර්ශ දෙසහස් අටේ
කොල්ලු පිටිය හන්දියේ රැකියාවට ආ දිනේ
දෑස අහිමි නුඹ සිටියේ කොට්ටන් ගහ හෙවනේ
අද හවසත් මම දුටුවා නුඹේ රුව කලු අම්මේ

උදේ ඉඳන් රෑ වෙනතුරු ගහ මුල නුඹ රැක්කේ
බඩ ගින්දර නිවාගන්න නුඹේ හා නුඹේ පුතුගේ
දෑස නැතත් අම්මේ නුඹේ වෙර වීරිය අගේ
අනෙකුන් මෙන් නුඹේ පුතාද අකුරට නුඹ යැව්වේ

වසර ගනන් ගෙවී ගියත් නුඹ තාමත් ගහ සෙවනේ
වෙනදා වගේම කාගෙත් පිහිටෙන් දිවියම රැකුනේ
දින ගෙවිලා ගොස් නුඹේ පුතු හපනෙකු වෙයි අම්මේ
එදිනට වත් නුඹේ ඔය බර සැහැල්ලුවෙද අම්මේ..

*කවදා හරි දවසක කොල්ලුපිටිය හන්දියට ගියොත්, බැන්කුව ඉස්සරහා, පාරෙන් අනිත් පැත්තේ තියෙන කොට්ටඹ ගහ යට ඉන්න මේ ඇස් නොපෙනෙන වයසක අම්ම නුඹගේ නෙතටත් අසු වේවි...

Saturday, November 10, 2012

__මැශිමක් අවශ්‍යයි

කාමරේ පුරවලා විසිරුණු
මගේ කවි සිතිවිලි
එකතු කරන්..
දාලා තිබ්බා පස්සේ ගන්නට
රිසයිකල් බින් එකට..
අද උදේ ඇහැරිලා
බලනකොට
මෙන්න තියෙනවා
හිස් වෙලා ඒක..
කෝ යකෝ මගේ
සිතිවිලි ටික..
අම්මා ගෙනිහින් ඒවා දාලා
නගර සභාවේ කුණු ලොරියට..
දැන් ඉතින් කොහොමද
වෙන් කරගන්නේ
මගේ කවි සිතිලි ටික..
එක එක ඒවා දාලා හදපු
කොත්තුවකින්
පුළුවනිද වෙන් කරගන්නට
දාපු දේවල් වෙන වෙනම..
හම්බ උනොත් ඔබට කොහෙන් හරි
එහෙම මැශිමක්..
දෙනවද මටත් දාලා බලන්නට
ට්‍රයි එකක්..

Thursday, November 8, 2012

සොහොන හන්දිය - 2

කලින් කොටස මිස් උන අය මෙතනින් බලන්න..
මේ වෙද්දි වෙලාව රෑ දොලහ කිට්ටු කරලා ඇති, බල්ලෝ උඩබුරලන සද්දෙයි, රැහැයියන්ගේ සද්ද, වවුල් බකමූනු සද්ද ඇරුනාම වෙන සද්දෙකට කියලා තිබ්බේ මගේ ඉක්කාවේ සද්දෙයි, අඩි සද්දෙයි විතරයි....
ඉක්කයි මමයි ගාලු ගියා, ඉක්කා තියලා මං ආවා... සිය පාරක් කිව්වත් ඉක්කා නෙමෙයි මාව දාලා ගියේ..
ඔහොම ඉස්සරහට ඇවිදන් යද්දි යාන්තමට වගේ මම දැක්කා පහන් එලියක් වගේ මොකක් හරි සොහොන් පිටියේ ඈත කෙලවර හරියෙන්.. මගේ උසට හැදුන තන කොල / තණ කොල (අකුර ශුවර් නෑ ) අස්සෙන් යන්තම් තමඉ මන් ඔය එලිය දැක්කේ...
මට මතක විදියට සොහොන් පිටිය මැද්දෙන් ගියත් දුර මීටර් පන්සීයකට වඩා අඩු උනේ නෑ.
මේ වෙලාවට ඉතින් ඕකේ ගානක් නෑ.. මොකෝ වැඩි දුරක් පේනවා කියලයැ..
මෙහෙම වෙලාවට ඉතින් පුරුද්දට වගේ සින්දුවක් කිය කියා තමයි යන්නේ. තව ටිකක් විපරමෙන් බලද්දි මම දැකා ගොක් කොල වාගේ මොනවා හරි ලාවට හමාගෙන ගිය හුලඟට නටනවා..
මම යන පාර වැටිලා තිබ්බෙත් ඔය පේන එලිය පැත්තෙන්.
යකාටවත් බය නෑ කිව්වට මගේ හිතටත් පොඩි බයක් නොදැනුනා නෙමෙයි. ආපහු හැරිලා යන්නත් කම්මැලියි.. ඕන මගුලක් කියලා, ඔන්න ඔහේ ඉස්සරහට ඇවිදන් ගියා පුටාර් එකත් තල්ලු කරගෙන..
අප්පටසිරි ගොක් කොල විතරක් නෙමෙයි තව මොනවා හරි කලු පාටට වගේ යාන්තම් චායාවල් වගයක් හෙලවෙනවත් පේනවා..
පොඩ්ඩක් නැවතිලා බැලුවා මොකද්ද මේ සීන් එක කියලා.. උදලු බිම ගැටෙන සද්දෙට සමාන සද්දයක් යන්තම් ඇහෙනවා...
මට ඔය අස්සේ මතක් උනා අපේ ආච්චි කිව්ව කතාවක් දවසක්, රෑ ජාමෙට මැරිච්ච උන් සොහොන් වලින් නැගිටලා ඇවිත් එක එක සීන් කරන කතාවක්,
උන්දැත් අපිට බත් කවන්නෙ හාර්ට් එක නැවතෙන ගානට බය කරලනේ..
වෙරි මරගාතෙ ඒ මගුලත් මතක් උනානෙ..
දැන් ඉතින් කරන්න දෙයක් නෑ හිත හදාගෙන ඉස්සරහට යනවා ඇරෙන්න..
ඒක නොදැක්කා වගේ අහක බිම බලන් ඉස්සරහට ගියා ටිකක් හයියෙන්...
දැන් නම් උදලු සද්දේ ටිකක් වැඩියෙන් ඇහෙනවා..
අයිනෙ තිබුන ගහකට මුවාවෙලා මම පොඩ්ඩක් බැලුවා.. කලු පාටට මොක්කුද සෙට් එකක් වල හාරනවා හෙන කලබලෙන් වගේ..
මේ නම් ඇවිදින මලමිණීම තමයි..
දැන් නම් මට පොඩ්ඩක් වත් වෙරි නෑ.. මුලු ඇඟම සීතලයි..
එක පාරටම සද්දෙ නැති උනා.. කොයි එකටත් පොඩි වෙලාවක් ඉඳලාම හෙමිහිට ආයෙත් ඔලුව දාලා බැලුවා..
බුදු අම්මේ මෙන්න බොලේ සුදු පාටට මිණියක් කෙලින් වෙලා වල ලඟ...
දැන් නම් වැඩේ දෙල් වෙන්නයි යන්නේ..
බය උන පාරට මගේ අතින් පුටාර් එකත් ඇතෑරුනා.. ඒත් එක්කම මම යාන්තමට වගේ දැකා අර සුදු පාටට පෙනුනමිණිය ආයෙත් වලට වැටෙනවා වගේ නොපෙනී යනවා..
ඒත් එක්කම වගේ කලු පාට උන් සෙට් එක කැලේ කඩාගෙන දුවනවා..
හිත හිතා ඉන්න තරම් වෙලාවක් නෑ මමත් ඊලන්ගට කරන්න ඕන දේ කලා..

සොහොන හන්දිය - 2

 
කලින් කොටස මිස් උන අය  බලන්න..
මේ වෙද්දි වෙලාව රෑ දොලහ කිට්ටු කරලා ඇති, බල්ලෝ උඩබුරලන සද්දෙයි, රැහැයියන්ගේ සද්ද, වවුල් බකමූනු සද්ද ඇරුනාම වෙන සද්දෙකට කියලා තිබ්බේ මගේ ඉක්කාවේ සද්දෙයි, අඩි සද්දෙයි විතරයි....
ඉක්කයි මමයි ගාලු ගියා, ඉක්කා තියලා මං ආවා... සිය පාරක් කිව්වත් ඉක්කා නෙමෙයි මාව දාලා ගියේ..
ඔහොම ඉස්සරහට ඇවිදන් යද්දි යාන්තමට වගේ මම දැක්කා පහන් එලියක් වගේ මොකක් හරි සොහොන් පිටියේ ඈත කෙලවර හරියෙන්.. මගේ උසට හැදුන තන කොල / තණ කොල (අකුර ශුවර් නෑ ) අස්සෙන් යන්තම් තමඉ මන් ඔය එලිය දැක්කේ...
මට මතක විදියට සොහොන් පිටිය මැද්දෙන් ගියත් දුර මීටර් පන්සීයකට වඩා අඩු උනේ නෑ.
මේ වෙලාවට ඉතින් ඕකේ ගානක් නෑ.. මොකෝ වැඩි දුරක් පේනවා කියලයැ..
මෙහෙම වෙලාවට ඉතින් පුරුද්දට වගේ සින්දුවක් කිය කියා තමයි යන්නේ. තව ටිකක් විපරමෙන් බලද්දි මම දැකා ගොක් කොල වාගේ මොනවා හරි ලාවට හමාගෙන ගිය හුලඟට නටනවා..
මම යන පාර වැටිලා තිබ්බෙත් ඔය පේන එලිය පැත්තෙන්.
යකාටවත් බය නෑ කිව්වට මගේ හිතටත් පොඩි බයක් නොදැනුනා නෙමෙයි. ආපහු හැරිලා යන්නත් කම්මැලියි.. ඕන මගුලක් කියලා, ඔන්න ඔහේ ඉස්සරහට ඇවිදන් ගියා පුටාර් එකත් තල්ලු කරගෙන..
අප්පටසිරි ගොක් කොල විතරක් නෙමෙයි තව මොනවා හරි කලු පාටට වගේ යාන්තම් චායාවල් වගයක් හෙලවෙනවත් පේනවා..
පොඩ්ඩක් නැවතිලා බැලුවා මොකද්ද මේ සීන් එක කියලා.. උදලු බිම ගැටෙන සද්දෙට සමාන සද්දයක් යන්තම් ඇහෙනවා...
මට ඔය අස්සේ මතක් උනා අපේ ආච්චි කිව්ව කතාවක් දවසක්, රෑ ජාමෙට මැරිච්ච උන් සොහොන් වලින් නැගිටලා ඇවිත් එක එක සීන් කරන කතාවක්,
උන්දැත් අපිට බත් කවන්නෙ හාර්ට් එක නැවතෙන ගානට බය කරලනේ..
වෙරි මරගාතෙ ඒ මගුලත් මතක් උනානෙ..
දැන් ඉතින් කරන්න දෙයක් නෑ හිත හදාගෙන ඉස්සරහට යනවා ඇරෙන්න..
ඒක නොදැක්කා වගේ අහක බිම බලන් ඉස්සරහට ගියා ටිකක් හයියෙන්...
දැන් නම් උදලු සද්දේ ටිකක් වැඩියෙන් ඇහෙනවා..
අයිනෙ තිබුන ගහකට මුවාවෙලා මම පොඩ්ඩක් බැලුවා.. කලු පාටට මොක්කුද සෙට් එකක් වල හාරනවා හෙන කලබලෙන් වගේ..
මේ නම් ඇවිදින මලමිණීම තමයි..
දැන් නම් මට පොඩ්ඩක් වත් වෙරි නෑ.. මුලු ඇඟම සීතලයි..
එක පාරටම සද්දෙ නැති උනා.. කොයි එකටත් පොඩි වෙලාවක් ඉඳලාම හෙමිහිට ආයෙත් ඔලුව දාලා බැලුවා..
බුදු අම්මේ මෙන්න බොලේ සුදු පාටට මිණියක් කෙලින් වෙලා වල ලඟ...
දැන් නම් වැඩේ දෙල් වෙන්නයි යන්නේ..
බය උන පාරට මගේ අතින් පුටාර් එකත් ඇතෑරුනා.. ඒත් එක්කම මම යාන්තමට වගේ දැකා අර සුදු පාටට පෙනුනමිණිය ආයෙත් වලට වැටෙනවා වගේ නොපෙනී යනවා..
ඒත් එක්කම වගේ කලු පාට උන් සෙට් එක කැලේ කඩාගෙන දුවනවා..
හිත හිතා ඉන්න තරම් වෙලාවක් නෑ මමත් ඊලන්ගට කරන්න ඕන දේ කලා..

__ආදරයක් හින්දා



මට
ඔයාව දැක්ක ගමන්
අනිත් සේරම වැඩ
අමතකයි

ඔයාට
පොඩි වැඩක් සෙට් උන ගමන්
මාව
අමතකයි

Wednesday, November 7, 2012

ඥරස්..... ඌහ්..
...
ඇයි යකෝ..

තාත්තාගෙන්
වෙලෙනුත්
බේරිලා..

වේලපු
වෙලාවෙත්
බේරිලා..

හුලන් කරපු
වෙලාවෙත්
බේරිලා...

කොටන්න ගෙනියපු
මෝලෙනුත්
බේරිලා..

ගරපු
අම්මාගෙනුත්
බේරිලා..

මුට්ටියෙන්
මගේ පිඟානටම
බෙදිලා...

උඹ ආවානේ ඉතින්
මගේ දතටම
කෙලින්න...

අම්මේ....

මේන්...

බාගෙට තැම්බුන
ගල් කැටයක්.... :(
මම හරි ආසයි
හවසට නුවර වැව වටේ
ඇවිදින්න යන්න
මාලිගාව දිහා දුර ඉඳන්
බලාගෙන ඉන්න
ඒත් මම ආස නෑ
මාලිගාව ඇතුලට ගිහින්
වඳින්න
මෙතන ඉඳන් බලාගෙන ඉද්දි පේන්නේ
කොට සායවල්, සුදු කකුල් විතරයි

හිත පොඩ්ඩක් හරි
පාලනය කරගන්න පුළුවන්
ඒත් මාලිගාවේ ඇතුලට ගිහින්
වාඩිවෙලා වඳිනකොට
හිත ඇහැ කොහේ යනවද කියලා
මමවත් දන්නේ නෑ
කොටින්ම එතනට ගිහින් පුරවගන්න වෙන්නේ
මහා පව් ගොඩක්
මේක බලන උන් කියයි
මං මහා පවු කාරයෙක්
ලංකාවේ උතුම්ම තැනට
අපහාස කලා කියලා
ඒත් මම එහෙම කලාද...?
දුටිමි
යන්තම් කඩුව හසුරුවන්නට දත්
තැනැත්තියක්
බිම දමාගෙන මොට කඩුවෙන් කොටනවා
තවත් අහිංසක වයසක
තැනැත්තියකට

Tuesday, November 6, 2012

අගක් මුල නැති කතාවක් - 3

ක.. කව්ද ඔය..
අහුනේ හීන් කෙඳිරියයි
ලොකු කැස්සකුයි එක්ක...
අද එලිවෙනකන් ඉන්න වෙන්නෙ මට මූත් එක්ක
තමුසෙට ක්ශය රෝගෙද ඕයි..
අහන්න හිතුනට ඇහුවේ නෑ..
මේක මුගේ ගම
නාකිවෙලා හිටියට මොකද
මුගේ බැල්ම එච්චර හරි නෑ..
ඒ උනාට මමත් පොඩ්ඩක් සැරෙන් වගේ ඉන්න ඕනේ..
මේ මම...
මම එහෙම කිව්වට ඌට ඒක ඇහුනෙත් නෑ
හීනෙන් වගේ දොඩවනවා
හීනෙන් දොඩවන එක මහ වදයක් ඕයි...
අපේ ගෑනි දවසක් මට ඕක කිව්ව
හීනෙන්වත් නිදහසේ කතා කරන්න ඉඩක් නැති හැටි..
ඔය නිදහස කියන එක හම්බුනේ සෑහෙන කාලෙකට උඩදිලු
හම්බුනා කිව්වට ඕක කොහේ හන්ගලා තියෙනවාද මන්දා..
හැන්ගි මුත්තන් කෙලියේ අපි පොඩි කාලේ
මට මතකයි ඒ කාලේ අපේ ගමේ එවුන් එක්ක
හරි හරියට විසේ කොලා
දැන් කාලේ උන්ට ඕවට වෙලාවක් නෑ...
අර වෙලාවල් බලන උන්දැත් ඊයේ පෙරේදා මියදුනානේ
උන්දෑගේ පුතා තමයි දැන් වැඩේ කොරන්නේ...
ඕකා මහ බොරු කාරයා...
ලොකු මේසයක් තියෙද්දි අර යකා
පොඩි බන්කුවක ගුලි වෙලා බුදි...
එලියේ බන්කුවක් තියෙද්දි බල්ලා ගුලි වෙලා
බිම බුදි...
හ්ම්ම්... ඕන් එහෙනම් මමත් බුදි..

අගක් මුල නැති කතාවක් - 2

සිගරට් බොන එක මහ නරක පුරුද්දක්
පිලිකා හැදෙනවලු ඕයි..
ගුලිවෙලා නිදියන ඌට
කෑ ගහලා කියන්න හිතුනා මට
ඒත් වැඩක් නෑ...
ඌට ඒක හැදුනා කියලා අමුතුවෙන් මොනවා වෙන්නද
අඩු ගානේ ඒ ගැන කියලා කීයක් හරි හොයාගන්නවත් පුලුවන්
ඔය මීදුම කියන එක...
ආහ් මීදුම ගලන වෙලාවට තමයි
එයා ආවෙ
උනු උනු කෝපි එකක් අරන්
එයා ඇඳලා හිටියේ දිගම දිග ගව්මක්
මම බය උනා ඒක පෑගිලා වටෙයි කියලත්...
ආහ් ඔය ගව්ම අරන් තිබ්බේ ඉරිදා පොලෙන්
ඔය පොලට තමයි ගමේ කවුරුත් බඩු ගන්න ආවේ
පොල තිබ්බ තැනට පොඩ්ඩක් එහායින් තිබුනා ලොකු තාප්පයක්
ඕකේ ලොකුවට ගහලා තිබුනා
මෙහි මුත්‍රා කිරීම තහනම් කියලා
ඒක මට පේන්නෙම හරියට
මෙහි මුත්‍රා කරපන් කියන්න වගේ..
මෙන්න ඒකම ගහලා ඉස්ටේශමෙත්
මෙච්චර හොඳ වැසිකිලියක් තියෙද්දි
අයි මේ මිනිස්සු ඒකෙ බිත්තියටම ඕක කරන්නේ...
ආයෙත් මම ආවා අර කාමරේ දොර ලඟට
ආවේ පොඩි කෙඳිරියක් විතරයි..
ඒ කියන්නේ ඌ තාමත් පන පිටින්...

අගක් මුල නැති කතාවක්

වෙලාවා පාන්දර හතරයි තිහයි..
කෝච්චිය නැවැත්තුවා නානුඔය ඉස්ටේසමේ..
මං ආපු කෝච්චිය මාවත් පහු කරන් ගියා
මීදුමේම නොපෙනී
හූවක් කියාගෙන
වේදිකාවේ දෙපැත්ත බැලුවේ කවුරුත් ඉන්නවාද බලන්න
ඒත් පේන මානේ කිසි කෙනෙක් නෑ..
සීතලේ ගුලි වෙලා නිදන බලු කුක්කෙක් ඇරුනාම
පට්ටම සීතලයි
මට දැනුනේ හරියට ෆ්‍රිජ් එකක් ඇතුලේ ඉන්නවා වගෙයි..
ටිකක් දුර වේදිකාව දිගේ ඇවිදන් යද්දි
මට හම්බුනා වතුර කරාමයක්
ඒකෙන් එන්නෙත් කූල් වතුර...
ටිකක් එහායින් පෙනෙන්න තිබුනා
මහතුන්ගේ විවේක කාමරය කියලා
පොඩි බෝඩ් එකක් ගහපු කාමරයකට ඇතුල් වෙන දොරටුවක්...
ඔය දොරටුව අයිනේම වැටිලා තියෙනවා දැක්ක
යන්තම් පන අදින, නිවීගෙන යන සිගරට් කොටයක්...
ඒ කියන්නේ මම තනි නෑ...

Monday, November 5, 2012

වියපත් වූ පසු

දැරිය නොහැකි බර ඇද්දෙමි දිවිය පුරාවට
හෙටක් ගැන අදහසක් නැත අද නින්දට යන මට
කොතරම් ගැරහුම් ලැබුනත් සමාජයෙන් මට
කිසි තරහක් නම් නෑ නුඹලා ගැන මට

වියපත් වෙලා මා සිටිනා ඉසව්වේ
ගොදුරක් සොයා දවසම සැරිසැරුවේ
බඩගින්නත් වදයක් ලෙස මට සිතුනේ
දෙවියන් වුවද නොබලති වියපත් අප දේසේ

අඹු දරුවන් රැක්කෙමි මම දිවි පුරාවට
ඇති හැකි ලෙසින් සෙත සැදුවෙමි ලක් මවට
මම සිටවූ පැල උස ගොස් අහස උසට
ගෙඩියක් කඩන් කන්නට වාරුව නැත මෙමට

සොහොන හන්දිය - 1

අපේ ගෙදරට යන පාර තිබුනේ ගමේ සොහොන් පිටිය ලඟින්, ඇත්තම කිව්වොත් ශොර්ට්ම කට් එක තිබ්බේ සොහොන් පිටිය මැදින්.. හවස හයෙන් පස්සේ ඕක මැද්දෙන් ගියොත් ඉතින් ඩෝප් කාරයෙක්, නැත්නම් සතෙක් සිව්පාවෙක්, නැත්නම් ලොකු හදිස්සියකට දුවන හිත හයිය එකෙක්..
කාලෙක ඉඳන් රාත්‍රී කාලෙ එක එක දේවල් ඔතන උනා කියලා කට කතා තියෙනවා... ඇවිදින මලමිණී එහෙම දැකපු උදවියත් හිටියා, වැඩේ කියන්නේ බය වෙන එකා එතනම සිහි නැති වෙලා වැටෙනවා.. ඊට පස්සේ ඌට සිහිය ගත්තේ අහල ගම් හතේම නම් දරා සිටි මණි කට්ටාඬියා කියන ගුරුන්නන්සේ..
ගාල්ලේ කරණ්දෙනිය අවට කරක් ගහපු කෙනෙක් ඉන්නවා නම් උන්දෑ ගැන අහලා ඇහි... ඉතින් සිහිය ආවට පස්සේ ඌට උන් හිටි තැන් මතක නෑ. ඉතින් කොහෙද වෙච්චි දෙයක් දැනගන්නේ..
ඒලෙවල් කරන කාලේ ගෙදරට හොරා වල බහින එක සාමාන්‍ය දෙයක්, ඉතින් ඔහොම කොහේ හරි ගුබ්බෑයමක රින්ගුවාට පස්සේ රෑ වෙන්න කලින් ගෙදර යනවා බොරු.. අන්තිම බින්දුව දක්වාම සටන් කරලා තමයි එන්න වෙන්නේ..
කට්ටියම ෆුට් බයිසිකලෙන් තමයි ගමන.. හෙල්මට් ඕනේ නෑ, ලයිසන් ඕනේ නෑ, වැඩිපුර මගීන් පටවන් ගියා කියලා දඩ ගහන්නේ නෑ...
ඔය කොහේ යන අතරවාරෙ පැච් එකක්, චේන් එක කැඩීමක් වගේ අබැද්දියක් උනොත් තමයි අවුල..
ඉතින් ඔහොම පත වලක බැහැපු දවසක මල් බඩියවත් දාගෙන මම ගෙදර එන්න පිටත් උනා.. මල් බඩියා බහින්නේ හරියටම සොහොන හන්දියෙන්.. ඌ එතනින් පහල පාරේ ටිකක් දුර පයින් යනවා.. යාලු ෆිට් එකට කියලා ඌව ගෙදරටම ඇරලවන ජාතියේ එකෙක් නෙමෙයි මම. එහෙම කරන එක හරි නැහැනේ..
පිටත් උන වෙලේ ඉඳන් දෙන්නා තරඟෙට නයි ඇර ඇර තමයි ආවේ..
පාරෙත් හරියට වන්ගු, වලවල්, වෙනදා වගේ නෙමෙයි...
ඔය කලින් කිව්ව සොහොන හන්දියට කලින් තිබ්බා ලොකු කන්දක්.. බාගේ අල්ලුවේ නැත්නම් තනියම පාගන්න අමාරුයි..

තනියම පාගලා බැරිම තැන මම බඩියාගෙන් ඇහුවා,

බඩියෝ මේ, තෝව දාගෙන මට කන්දු අදින්න බෑ.. තෝ බාගේ අල්ලනවද නැත්නම් බැහැලා පයින් යනවද..

බඩියා: දෙවනි ඔප්ශන් එක හොඳයි නේද..

මම: නොදකින්, තෝත් මටම හරියන එකා බොල, යම එහෙනම්, හැබැයි උඹ බාගයක් දුර පුටාර් එක තල්ලු කරන් යන්නඕනේ..

බඩියා: හරි හරි යම හු*** මට අද හොඳටම බඩු, ගෙදරට යන්න කලින් බස්සගන්නත් ඕනේ.. ගිය සතියෙත් අම්මට මාට්ටු වෙන්න ගිහින් යන්තම් වන්ගුවක් දාලා බේරුනා..

දවසේ සිදුවුන එක එක ඉස්පෙශල් දේවල් කතා කර කර අපි දෙන්නා කන්ද නැගගෙන ආවා... මගදි බඩියාට බයිසිකලේ දෙන්න අමතක කලේ නෑ.. අපි එහෙමයි..

මම: බඩියෝ අද දවසේ කෑල්ල කව්ද බන්... මන් හිතන්නේ ටෙශාහි..

බඩියා: පිස්සුඩ ඕයි ඒ වගේද අස්පරා...

මම: අස්පරා නෙමෙයි ඕයි අප්සරා.. තොට බඩුද...

බඩියා: හරි ඕයි මොක හරි, ඒක තමයි ඕයි අද සුපිරියටම බැහැලා හිටියේ..

අපේ සෙට් එක අතර තිබුනා එක එක ආතල් වැඩ, ඔයින් එකක් තමයි දවසේ කෑල්ල තේරීම...

දැන් තම්යි කතාවේ හොඳම හරියට සෙට් වෙන්නේ..

කන්ද උඩින් බයික් එකට නැගලා, නිව්ටල් එකේ ආවා පල්ලම දිගේ... පාරේ වලවල් හාරලා තියෙන්නේ හරියට පොල් පැල හිටවන්න වගේ.. අපරාදේ කියන්න බෑ එකක් නෑරම බයික් එක දාන්න තරම් මගේ ඩ්‍රයිවින් හොඳයි...

සොහොන හන්දිය ලඟින් මම බඩියාව හැලුවා,

මේ ටික පයින් පල, බලපිය තොගේ බඩත් ඇවිල්ලා.. ඕක බහින්නත් එක්ක පයින් යන එක හොඳයි..

බඩියා: පල පල නරියා.. මේ පරිස්සමෙන් පල, මේ වෙලාවට මෝහිනී එහෙමත් ඇති උඹත් එක්ක බයික් එකේ රව්මක් යන්න බලාගෙන...

මම: හරි හරි මම ඒක බලාගන්නම් උඹ පරිස්සමෙන් පලයන්කො, එහෙනම් හෙට උදේ මෙතනදිම සෙට් වෙමු.. ජය..

බඩියා: ජය

පහක් එහෙම දාල, පොඩි හග් එකක් එහෙම දීලා බඩියා යන්න පිටත් උනා.

ඌ අන්තිමට කිව්ව කතාව ගනන් නොගත්තා වගේ හිටියට, මට ඒක නොදැනුනාම නෙමෙයි..

මම ටිකක් ඉඳලා කල්පනාකලේ, සොහොන මැද්දෙන් ගියොත් ලඟයි, අනිත් පාරෙන් යනවට වඩා... සයිමා උන්දෑ නම් දැන් සුදු ඒවාගෙන් දෙකක් දාගෙන හොඳහැටි බුදි ඇති...

සයිම කිව්වේ සොහොන් පිටිය බලාකියාගෙන, වලක් කපාගෙන, ඒ හම්බෙන මුදලින් ගමේ ඉස්පෙශල් ශොට් එකක් දාගෙන උන්න මනුස්සයෙක්..

ඕන මගුලක් කියලා මම සොහොන මැද්දෙන් යන්න පිටත් උනා, වෙරි බහින්නත් එක්ක මම පුටාර් එක තල්ලු කරන් තමයි ගියේ...

Sunday, November 4, 2012

__සත්කාරයට කෙටි වදනක්.

කොළඹ හතේ
ලොකු ගෙවල් වල
පොහොර කකා හැදෙන,
ඉංගිරිසි නම් වලින් හඳුන්වන
සුපිරි මල් ගස්
වගේම, ඒවා හිටි ගමන්
අපිට හම්බෙනවා
ගම්මාන වල
කලෑවල් ඇතුලේ තිබිලා...
හැබැයි ඒවාට පොහොර, වතුර දානේ නෑ
කවුරුත්...
ඉබේටම හැදෙනවා
බොහොම දුප්පත් විදියට...
නියන් කාල වලදි
යන්තම් තමයි පණ ගැටගහගන්නේ...
ඉතින් අපේ මේ වෑයම
එවන් මල් පැල කිහිපයකට
අපිට හැකි අයුරින් වතුර ටිකක්,
පොහොර ටිකක්
ගෙනිහින් දාන්නයි....
හෙට දිනයේ සුපිපෙන මලින්
ගම රට සුවඳවත් වෙයි...
හටගන්නා ගෙඩි වලින්
රටට සේවයක් වෙයි...
අපේ වෑයමේ සාර්ථකත්වය
අපිට දකින්නට නොලැබුනත්
වතුරින් පොහොරින් පණ ගහලා නැගිටින පැල දැකලා
අපිට සතුටුවෙන්න පුළුවන්
අනාගත කාලෙදි ලොකු සේවයක් කරයි
කියන බලාපොරොත්තුව උඩ අපි
අපේ සත්කාරයට කරගහමු...
ඔබ අප කාගේත් ගඩොලින්, බදාමෙන් ඉදිවන
රූ පවුලට උනුසුම් සුභපැතුම්...
ජයෙන් ජය

Saturday, November 3, 2012

කවිකාර හිත ගාව
නවතින්න හිතුවාට
පව්කාර කම ගාව
අසරණයි මගේ හිත

දඟකාර ඇස ගාව
නතර උනි මගේ සිත
නොපෙනෙන්න කිසිවකුට
මල්ලක දමා ගුලි කොට
විසි කරනු පාර පැත්තට
නොපෙනෙන්න කිසිවකුට
පාරේ යන ලොරියකට
යටවී මැරී යන්නට
ඇසුනාට මර හඬ
එන්න එපා පාර දිහාවට
කියන්නට එපා කිසිවකුට
විසිකෙරුවේ නුඹ වග
නොපෙනීම කිසිවකුට
පාවෙලා යාවි දුර ඈතකට
පුර පෝය
දවසකට
එන්න සිටියේ
අහසට

වලාකුලු විත්
කලුවට
වසා ගති
මුලු අහසම
ආයෙත් එන්න වෙන්නෑ
කාලෙකට
පෝය ලබන්නේ එක දවසයි
මාසෙකට
යන්නට උනි මට නුඹටත්
නොකියාම
දුක් බර හීනයක
අනන්තය සොයාගෙන

ඇවිද ගිය මගේ සිත
නතර උනි එක තැනක

දැක නුඹේ
නෙත් සඟල

නැත කිසි විටක පාලුව
ඇත හැම විටම ආදරය

හඳුනාගතිමි මම
ප්‍රේමය

ඉන්නට දෙනවාද
ටිකක් මට
නුඹේ ඔය තුරුලේම

Friday, November 2, 2012

වැලිකන්දේ සෆාරිය අංක 4

ඉතින් දවසම වැලිකන්දේ කැලේ වැස්සේ තෙමි තෙමීම කරක් ගැසූ අපි ජීවාගේ නවාතැන්පලට විත් නාගෙන, කඩිමුඩියේ ලෑස්ති වී දහවල් ආහාරය ගෙන සමුගැනීමේ මොහොත හෙවත් සෆාරියේ දුක්බරම අවස්ථාවට සූදානම් උනා..
ජීවාගේ විතරක් නෙමෙයි අම්මාගෙත් මූන ඇඹුල් වෙලයි තිබුනේ.. හවස හතරයි කාලට තමයි කටුවන්විල සිට වැලිකන්ද බලා ධාවනය වන බස් රථය ඒමට නියමිතව තිබුනේ...
ඒලියට බැහැලා සමුගැනීමේ පින්තූරෙට මුහුන දෙන්න අපි සූදානම් වන අතරතුරේ නිලා පොටෝ මැශිම පුටුවක් උඩ තියලා වැඩේට සූදානම් උනා. ඉතින් පොටෝ එක එහෙම අරගෙන අපි පාරට බහින්න සෙට් වෙද්දිම බස් එක ගියයි කියමුකෝ :(
ජීවාගේ අදහස නම් උනේ රෑ දොලහේ බස් එකේම අපි පිටත් විය යුතු බව. ඒ දෙන්නාම කමතියි අපි හැමදාම උනත් එහේ ඉන්නවට, ඒත් ඉතින් අපේ ජීවිකාව කරගන්න කොළඹ එන්න එපැයි..

ඇඬූ කඳුලින් ජීවයි අම්මයි බලාගෙන ඉද්දි අපි ඒ දෙන්නාගෙන් සමු අරගෙන ඇවිදින පය දහස් වටී කියලා එන්න පිටත් උනා. තෙත රෙදි නිසා බෑග් එක තවත් බරයි. ඒකටත් හරියන්න මගේ බෑග් එකේ පටිත් කැඩිලානේ තිබුනේ..
අපි ඉතින් ජීවිතේ එක එක දේවල්, විශ්මය ජනක දේවල් එහෙම කතා කර කර කැලේ මැදින් වැටුන පාර දිගේ ඉස්සරහට ඇදුනා.. වැඩි දුරක් ඇවිදින්න උනේ නෑ දෙසා කකුල් රිදෙනවා කිය කිය නහයෙන් අඬන්න ගත්තා... මෙහෙම උන් එක්ක කැලෑ වදින්න බෑ කියලා නිලා කිව්වේ කින්ඩියට වගේ.. මමත් ඉතින් කට පියන් උන්නේ නෑ. එහෙම කරන එක හරි නැහැනේ..

ඔහොම කිලෝමීටර් කිහිපයක් යද්දි සෙට් උන කඩේකින් නිලා ගිහින් චොකලට් බෝල එකක් ගෙනාව. වැඩිය කන්න හොඳ නෑ කියලා දුන්නේ එකාට එක ගානේ.. ඒහා සම්බඳ රස කතාවකුත් එවෙලේ කිය උනා.. ඒවා ඉතින් උගේ කටින්ම ඇහුවම තමයි ගති.. තවත් ටිකක් දුර ගියාඅ පොඩි තුන්මන් හන්දියක් සෙට් උනා. එතන නවත්තලා තිබ්බා ත්‍රීවීලර් දෙකක්, එකක් රතු, අනික නිල්.. දෙසාගෙ ඇඬියාව නිසාම අපි ගාන අහලා බැලුවා.. ඌ කැත නැතිව කිව්ව හාරසීයක් කියලා... ගාන අහුවාම දෙසාගෙ ගමන් මහන්සිය ඇරුනා වගෙයි, මොකද උන් දෙන්නා වැලිකන්දේ ඉඳන් ඉස්පිරිතාලෙටම ගිහින් තියෙන්නේ තුන්සීයක් දීලා..

වෙර වීරිය අරන් ආයෙත් අපි පඉන්ම ගෑටුවා, මොකද අපි දැන් ගමනෙන් බාගයක්වත් එන්න ඇති කියලා තමයි අපි හිතුවේ.. දෙයියනේ කියලා පාර පේනවා කිලෝමීටර් හතර පහක් දුරට.. පට්ට කලේ මැදින් ඇවිදගෙන යද්දි ටික ටික අඳුර වැටීගෙන ආවා.. ඉඳලා හිටලා තමයි බයිසිකලයක් හරි හම්බුනේ... ඔහොම යද්දි ටවුමේ ඉඳන් එන බස් දෙකක්ම අපිට හම්බුනා, ඒත් ටවුම පැත්තට යන එකක් වත් නෑ.. දැන් නම් හොඳටම කලුවරයි, වැස්ස නිසා වෙන්න ඇති. ඉස්සරහට හම්බුන බයිසිකල් දෙක තුනකම ගිය උන් කිව්වා, මල්ලි ඉස්සරහා අලි හිටියා යන්න එපා කියලා... ඔහොම කිව්ව ගමන් දෙසා පාර මැද හිටියා ගල් උනා වගේ.. මටත් පොඩි බයක් දැනුනත් ඒක නැතිව ගියේ අලි එxපර්ට් ඉන්නේ අපිත් එක්ක නිසා... නිලා කිව්වා බය වෙනා එපා, අලි ආවොත් කරන්න ඕන දේ මන් කියන්නම් කියලා.. ඒ කොහොම වෙතත් දෙසා නම් ගියේ මර බයෙන් කියලා දැනුනා.. ඌ ඉස්සරහට ඇදුනේ කිසිම සද්දයක් නැතිව..

ඔහොම යද්දි අපිට හම්බුනා ලොකු පලාතක් පුරා විහිදුන විල්ලුවක්. මනුස්ස කටහඬක් නෑ.. පොඩි එලියක් වත් පේන හරියක නෑ.. නිලා ලඟ තිබ්බා හොඳ ටෝච් එකක්, ඒකෙ එලිය වදිනවා ගොඩක් දුර.. සැරින් සැරේ ඒක ගහලා බලුවා අලි එහෙම ඉන්නවද කියලා...

විල්ලුව ඉවර වෙද්දිම තරමක් ලොකු කලුවර කැලයක් මැදින් යන්න පටන් ගත්තා... පට්ටම කලුවරයි.. පාර කොයි තරම් දුරකට පෙනුනත්, හිටියේ නම් අපි තුන්දෙනා විතරයි කියලා හොඳටම ශුවර්.. ඒත් හිටිහැටියේම අපිට ඇහුනා අතු බිඳෙන සද්දයක්...

නිලේ ඒ නම් අලි.. දෙසා කෙන්දිරිවේ මර බයෙන්..

දැන් නම් මටත් බයයි... වන්ගුවට අපි අතුලුවෙද්දිම,

මෙන්න පාර පුරා අලි රන්චුවයි...

සද්ද නොකර පාර අයිනට වෙන්න කියලා නිලා කෙන්දිරුවත් දෙසා ආපස්සට හැරිලා දිව්වේ බෑග් දෙකත් පාර මැද විසිකරලා..
ඒ සද්දෙට අලි සෙට් එක කලබල වෙලා අපි ඉන්න පැත්තට එන්න සෙට් උනා.. මම නිලා එක්ක එහෙන්ම පාර අයින තිබුන ලොකු ගහකට මුවා වෙලා හැන්ඩුනා.. කලබලයෙන් වගේ දෙසා දුවපු පැත්තට වේගයෙන් පිඹගෙන අලි තුන් දෙනෙක් විතර දිව්වා,
වැඩි දුරක් නොගිහින් උන් ආයෙමත් කැලේ පැත්තට ඇදුනත්, දෙසා පේන මානෙක උන්නේ නෑ...
ඒ වෙලාවෙ නම් අපි දෙන්නාම බය උනා.. පාරට ඇවිත් ටෝච් එක හමතැනම ගැහුවා, උගේ බෑග් දෙක තිබුනත් ඌ පේන්න හිටියේ නෑ..
අපි ඉක්මනින් ආපස්සට ඇවිදගෙන ආවා... මීටර් පනහක් වගේ එද්දි හති අරින සද්දයක් ඇහිලා බලද්දි, දෙසා ඉන්නවා පාර අයිනේ කලෑ පඳුරු අස්සේ වැටිලා හති ඇර ඇර...
දැන් තමයි අපේ ඇඟට ලේ ටිකක් ඉන්නුවේ..
නිලා ඌට බැනගෙන බැනගෙන ගියා ඇයි ගොන් හරකෝ තෝ දිව්වේ, අරුන්ට අහු උනා නම් තෝ පොලවේ ගහනවනේ.. උන් කලබල උනේ තොගේ සද්දෙට කියලා...
ඔහොම ටිකක් ඉද්දි දුර පෙනුනා වාහනයක එලියක්.. ඒක අපි ලඟට එන්න විනාඩි දහයක් වත් වෙන්න ඇති... අපේ හොඳ වෙලාව.. ආවේ හමුදා ට්‍රක් එකක්.. ජීවාගේ ඉස්පිරිතාලේ ලඟ කෑම්ප් එකෙන්..
උන් ඇහුව මොකද මල්ලි මේ මහ රෑ කැලේ මැද්දේ කරන්නෙ, අලි ඉන්නවා මේ වෙලාවට දන්නේ නැද්ද කියලා.. වැඩි කත නොකර අපි ට්‍රක් එකට ගොඩ උනා, වැලිකන්ද දිහාට අපිව ඇරලවන්න කියන ඉල්ලිමත් එක්කම...
ඒ අතර වාරේ අරුන් දෙන්නා ට්‍රක් එක අතුලෙත් මරාගන්න හදනව සිද්ද උන දේ ගැන කිය කියා...
ට්‍රක් එක ප්‍රධාන පාරට ඇවිත් මගින් හැරෙව්වා..
ඉතිරි ටික මගදි හම්බුන ත්‍රීවීල් එකක නැගලා ගියා... අපි ඉස්ටේශමට ලඟාවුනා..
කෝච්චියට වෙලාව තිබ්බ හින්දා, ඉස්සරහා තිබුන හෝටලේට ගියා කන්න මොනව හරි ගන්න.. ඒකෙ බාර් එකකුත් තිබ්බ...
මහන්සිය යන්නත් එක්කඉ, එලිවෙනකන් යන්නත් තියෙන නිසයි.. බියර් ටින් දෙකක් ගත්තා... බයිට් එකට බැදපු කොරලි දෙන්නෙක්ව ගත්තා.. කූල් එකේ බොනකොට ගතියක් තියෙන නිසා, එකක් කඩාගෙන් ඉස්ටේශමේදිම බිව්වා..
ඒතනත් පොටෝ දෙක තුනක් අරන්, අපි ඇතුලට ගියා...
ඉස්ටේශම එහාපැත්තටත් අලි තුන් දෙනෙක් ඇවිත් එලවනවා අපි ඇතුල් වෙද්දි.. අලි දකිනකොටත් දෙසා වෙවුලනවා..
ටික වෙලාවකින් ආපු කෝච්චියට තුන් දෙනාම ගොඩ උනා.. අපි ඉඳගන්න සෙට් උන තැනට එහා පැත්තේ සුද්දෙඋයි සුද්දියෙකුයි ඉඳගෙන හිටියා.. දෙන්නාම බියර් බිබී හිටියේ...
කෝච්චිය ඇතුලේ බියර් බොන එක අව්ලක් වෙයි කියන දිගිඩියාවෙන් හිටි අපිට ඒක දැක්කම පොඩි හිනාවක් ගියා...
ඔහොම ටිකක් දුර යද්දි කෝච්චියේ ඉඳපු ගාර්ඩ් කෙනෙක් එක්ක පොඩි හුටපටයක් උනා....

ඊටපස්සේ මොකද උනේ...?
---------------------------------------------------

වැලිකන්දේ සෆාරිය ආංක 3

මට හිටි හැටියේම උවමාම දේ අමතක වීම සාමාන්‍ය දෙයකි.. මනම්පිටිය කියන නම මතක් කර කරම ආවේ ඒකත් අමතක විය හැකි බැවිනි... බස් එකට නැග්ග ගමන් දුටු දේවල් නිසා පොඩ්ඩක් විතර හිත ගැස්සුනා කිව්වොත් මම නිවැරදිය.
කොන්දා ලඟටවිත්... අයියේ කොහේටද.. කිව්වාම මම උඩ බිම බැලුවේ බහින තැන මතක් කිරීමටයි... ම මනම්පිටිය හන්දියට.. බහින තැන පොඩ්ඩක් මතක් කරන්න යයි අන්තිමට කිව්වේ මනම් පිටිය සෙවීමට ගූගල් මැප් එක ලඟ නොතිබුනු නිසාවෙනි...
මනම්පිටියට කලින් තියෙන නගරය ගැන විමසා ජීවාට යැවූ මැසේජ් එක තාමත් ඩිලිවරි පෙන්ඩින්ය... ජාතික දුරකතන ජාලයේ උන්ගේ අම්මලා තාත්තලාට නියුමෝනියාව නොහැදුනොත් පුතුමය..
බස් එක්ක එන්ටර් වූයේ පට්ට කැලෑවකටයි.. දෙපැත්තේම ගස් වැවී පාර උඩින් වහලක් මෙන් වැසී ඇත.. කොළඹත් මෙහෙම උනා නම් මරු ඇහ්... මම මටම කියාගතිමි... නගර කිහිපයක් පසු කරමින් බසය ඉදිරියට ඇදුනි..
දෙසාට කෙලවෙන්න මට හරියන්න... අප්පටසිරි කස්සාට ඉඳගන්නට සීට් එකක් සෙට් විය.. වාඩි උන ගමන්ම ලන්ග ඉඳපු මාමාගෙන් ඇසුවේ කොහේට වෙනකන් යනවාද කියායි.

මාමා: බස් එකද..?
මම: නෑ ඔයා..
මාමා: මඩකලපුව හන්දියට
මම: මනම්පිටිය හන්දිය කොයි හරියෙද..
මාමා: යන්කෝ මම යන්නේත් ඒ පැත්තට...
මම: (හිතින්: දෙසාට කෙල වෙන්න මට හරියන්න වැඩේ ගොඩය) ඒක හොඳයි..

ඊට පස්සේ උන්දෑ ජනේලෙ පැත්තට ඔලුව හරවාගත්තා පමණි.. මම ක්‍රිකට් ගැන, දේශපාලනේ ගැන, එක එක මගුල් කිව්වද ඒ කිසිම දේකට පොර ඉන්ටරෙස්ටින් නැත...
ජීවාගෙන් ඇමතුමක්,

කස්සෝ දැන් කොහේද,
මම: දන්නේ නෑ බන්... සිරිපුර කියල එකක් පහු උනා...
ජීවා:ආහ් එහෙනම් ලඟයි...

මම අන්කල්ට නැවතත් ටෝක් එකක් දැමා...
තව දුරයිද...
අපොයි ඔව්, තව පැය එක හමාරක් වත් යන්න ඕනේ..

"ජීවා දන්න රෙද්ද" මම මටම කියා ගතිමි...

නගර, කැලෑ පසු කරමින් බස් එක ඉස්සරහට යනවා..

මාමා: කොහේටද යන්නේ...
මම: වැලිකන්දට
මාමා: වැලිකන්දේ කොහේද..
මම: යාලුවෙක් ඉන්නවා එහේ ආයුර්වේදේ, එයාව බලන්න
මාමා: මමත් ඒ හරියටම යනවා, මඩකලපු හන්දියෙන් බැහැලා වැලිකන්ද බස් එක ගන්න පුලුවන්...

මාමා හම්බුනේ නැත්නම් මම තවමත් වැලිකන්ද සොයනවා...

මඩකලපු හන්දියෙන් බහිනකොට පට්ට වැස්සකි.. මාමාගෙ කුඩෙන්ම පාරෙන් එහාපැත්තට පැන බස් නැවතුමට ගොඩ උනෙමි.. නොතෙමෙන තැනක් සොයාගැනීමට පට්ට ගේමක් දුන්නේ.. වහලේ හැමතනම හිල්..

ජීවාගේ ඇමතුමක්, කස්සෝ කොහේද,

මම: මඩකලපු හන්දියෙන් බැස්සා

ජීවා: ඔතනින් වැලිකන්ද - කදුරුවෙල බස් එකක නැගපන්.

මම: වැලිකන්දට යන කෙනෙක් හම්බුනා, මම පොර එක්ක සෙට් වෙලා එන්නම්.

ජීවා: හරි පරිස්සමෙන් වර, අරුන් දෙන්නා ආවා, උඹ එනකන් බලන් ඉන්නවා කන්න...

විනාඩි පහලවක් විතර තෙමී නොතෙමී සිට වැලිකන්ද බසයට ගොඩ උනෙමි...

පැය බාගෙකට අදික කාලයක් කැලෑව මැදින් ගමන්කොට වැලිකන්ද බස් නැවතුමට ලඟා උනෙමි, පාර පෙන්වූ මාමාට තුති කොට බස් නැවතුමට ගොඩ උනෙමි...

"ම්ම්හ්.. වැලිකන්ද සොයාගත්තෙමි...."

තඩි ගොම ගොඩවල් දෙකකින් බස් නැවතුම සන්නදද වී තිබුනි.. වැස්සට දියවී දස අත ගලාගොස්ය.. වහා ජීවාට ඇමතුමක් ගත්තෙමි.. පෝන් එක වැඩ නැත, ඊලඟට නිලාටත්, දෙසාටත් ගත්තෙමි.. එකක්වත් වැඩ නැත.. මුන්ගේ අම්මලා තාත්තලා සිහි කරමින් මම වටේ පිටේ කඩයක් වත් ඇත්දැයි සෙව්වේ බඩගින්න ඉවසාගත නොහැකි තැනයි...

ජීවාගෙන් ඇමතුමකි,

මම: මම ස්ටෑන්ඩ් එකේ ඉන්නේ කොහේටද එන්න ඕනේ..
ජීවා: ඔතනින් කටුවන්විල බස් එකේ නැගපන්..
මම: යකෝ තවත් බස් එකක එන්න ඔනේ නෙද... ග්‍ර්....

ජීවා කියූ බස් රථය පැය භාගෙකින් පමණ පැමිනියේය.. බස් එකට ගොඩ වී පැය දෙකක් පමණ තම්බියොන්ගේ දෙමල ටෝක්ස් ඇසීමට සිදුවිය... මේ අතතුරේ කිහිප විටක්ම ජීවාට ජාතිය ඇමතුවේ ඉවසාගත නොහැකි කේන්තිය නිසාවෙනි. ඒ අස්සේ කලවැද්දා " කොහේද හු... ඉන්නේ " මම ඌටත් හොඳ හැටි ඇමතුවේ දරාගන්න බැරි කේන්තියෙනි..

බස් එකට පැමිනි රියදුරා දෙමල රේඩියෝවක් දැම්මේ අලි මදිවට හරක් කියාය..

බස් රතය කටුවන්විල බලා ඇදුනේ අලි වනාන්තර පසු කරමිනි.. ජීවා කෙසේ මේ මහ වනයේ ජීවත් වෙනවාදැයි සිතාගත නොහැක... කිලෝමීටර් බර ගනනක් ගමන් කිරීමෙන් අනතුරුව රියදුරාගේ උපදෙස් මත අවසානයේ ජීවගේ රෝහල සොයාගතිමි... එතකොටත් තද වැස්සේ අඩුවක් නොවීය... ඉස්පිරිතාලය ඉස්සරහට ගොස් වට පිට බැලුවද ජීවෙක් පේන හරියක නැත... ටිකක් දුරින් හූවක් ඇසුනි... මගේ ආදරනීය මිත්‍රයා, කලවැද්දා කුඩයක් ගෙන එනු දැකිම සතුටට කාරනයක් වුවුඅත්, සියලුදෙනාගේම ජාතිය ඇමතුවේ දරගත නොහැකි කේන්තිය නිසාවෙනි.. කෙමෙන් ජීවාගේ නවාතැන වෙත ගියෙමි, කිඹුලා පොතක් කියවමින් සිටි අතර ජීවා සහ අම්මා ඉස්සරහට විත් මාව පිලිගත්තද එකෙකුගේවත් මුහුන නොබැලුවේ කස්සාට යකා වැහී තිබුන නිසාවෙනි...

හ්ම්ම්... පුටුවක් මත ඉඳගත්තේ පට්ට දිග සුසුමක් පිටකරමිනි...

සතුටින් පිරී ඉතිරෙන ජීවාගේ සහ අම්මාගේ ඇස් කඳුලින් පිරී තිබුනේ මා බලාපොරොත්තු නොවූ පරිද්දෙනි..
මගේ කේන්තිය සනෙන් පහව ගියේය, "මගේ අක්කේ අපි උඹව බලන්න ආවා, මගේ හදවත කියූ දේ ඇයට ඇසෙන්නට ඇතැයි සිතමි...
මගේ පොඩි අක්කා බලන්නට තනියම මන්නාරමට බඩගෑහටි මට සිහිපත් විය...

වැලිකන්දේ සෆාරිය ආංක 2

දෙසාගෙන් ඇමතුමක් එනතුරු මද වේලාවක් බලාසිටි මම, සිග්නල් ආවරන කලාපයේම දුරකතනය තබා, වැව පැත්තට ගියෙමි. වේලාව උදේ හයයි තිහ පමණ ඇතැයි අනුමාණ කරමි. වැස්ස නිසා වැවේ වතුර මට්ටමටම මීදුම බා තිබුනි. මෙවන් අවස්ථාවක වැවකට බසින්නට තරම් මා පිං කොට තිබුනි. වහා කැමරාව මානා පැනෝරමා දෙක තුනක් ගත් මම, වැව අවට තිබූ ගස් වල, මල් වල පින්තූර කිහිපයක් ලබා ගතිමි.. ඉර දෙවියෝ නම් වඩින්න තියා ඒ ගැන අදහසක් වත් නැති පාටය.. මම එතැන පැය එක හමාරක් වත් ගත කරන්නට ඇත... නැවතත් රාත්‍රී නවාතැන් ගත් නවාතැන්පොල වෙත අකමැත්තෙන් වුවද පිය මැන්නෙමි.. බොහෝ දෙනෙකු සූදානම්ව බස් රථයට ගමන් මලු රැගෙන එමින් සිටියහ... කොහේද මල්ලි ගියේ අන්න උඹේ පෝන් එක කෑගහනවා... මිස් කෝල් බරගනනකි... එස් එම් එස් දෙක තුනක්ද විය... "කෝ යකෝ තෝ... නිලා තාම මග, යනගමන්ලු... " ඒ දෙසාගෙනි..
දෙසාට ඇමතුමක් ගෙන සීන් එක හරිහැටි දැනගතිමි.. ට්‍රින්කෝ යනගමන් සිටි නිලාව පොලොන්නරුවට ගෙන්වා ගැනීමට දෙසා සමත් වී ඇත... පොඩ්ඩක් හිටු තව පාරක් කල්පනා කර බැලිය යුතුය..

ආයෙත් මම සෙට් උනේ වැටක් උඩටය... මුන් එක්ක දුන්හිඳ යනවාද, උන් එක්ක පොලොන්නරු යනවාද... උන් දෙන්නාගේ අදහස වූයේ වැලිකන්දේ ජීවා බලන්නට යාමය... ගමන ගැන නම් මෙලෝ අදහසක් මට නැත.. කොටින්ම මම දැන් ඉන්නේ ලංකාවේ කොයි හරියේද කියාවත් මට අදහසක් නැත... ගීපීඑස් තිබුනට සිග්නල් කියන එව්වා ගන්න කඩයක් වත් නැත..

අප්පටසිරි වැස්ස නිසා දුන්හිඳ ගමන කැන්සල් වී ඇත.. සියලුදෙනාගේ කැමැත්ත වූයේ නිවෙස් බලා යාමය...

මුන් එක්ක ගෙදර යන්නට ගියහොත් බොංගෝඅ ගසා මගේ අත් දෙකම පලීම සිකුරුය... මුන් දෙන්නාගේ ඇඬියාවත්... නොගියහොත් ජීවාගෙන් මට අත්වෙන ඉරණමත් සිතූ මම පොලොන්නරු යාමට තීරණය කලෙමි.. මගේ අදහස වූයේ එහේ ගිහින් අද රාත්ත්‍රියේම ගම රට බලා යාමයි...

වැස්සේම මහියංගනය වැඳගත්තේ මහත් වූ ආඩම්බරයකිනි, මන්දයත් මම දැන් බුදුන් පහස ලත් සියලුම සිද්දස්තාන වැඳගත් පොරකි...

මහිනයංගන, බුත්තල, අනුරාධපුර ශාකා වල වැඩ කරන උන් කිහිප දෙනෙකුත් සමග මහියංගන හන්දියෙන් බැස ගත්තේ අනෙකුත් සියලුදෙනාගෙන්ම සමුගනිමිනි... ඒ අවස්තාව තරමක් දුක්කදායක විය...

මිතුරන්ගේ උපදෙස් පරිදි කදුරුවෙල බසයකට ගොඩ උනෙමි... ජීවාගේ අදහස වූයේ මම මනම්පිටිය හන්දියෙන් බැසිය යුතු බවයි.. ඒක මොන පාටද කියාවත් එකෙක්වත් දන්නේ නැත.. අනිත් ගස් ගෙම්බෝ දෙන්නාම වැලිකන්දේ යාමට පිටත් වී ඇත... එකට කන්න සෙට් වෙන්න කලින්ම බොක්ක වෙනස් වීම ගැන මට ඇත්තේ කේන්තියකි...
දැන් මම ඉන්නේ ලොකු මෙහෙයුමකය...

කස්සා වැලිකන්ද සොයාගත් හැටි... ඊලඟට

වැලිකන්දේ සෆාරිය ආංක 1

පහුගිය විසිහය වැනිදා දින තුනක විනෝද චාරිකාවක් සඳහා කාර්යාලයේ මිතුරන් සමග යාමට ඔවුන් සියලු කටයුතු සූධානම් කොට තිබුනත් අවසාන මොහොත වන තෙක්ම මාගේ සාහභාගීත්වය තිබුනේ වැට උඩය. උදේ පාන්දරම සගයන්ගේ දුරකතන ඇමතුම් වලින් අඩුවක් නොවූ හෙයින් අතට අසු වූ අඳුම් කිහිපයක් ගමන් මල්ලක ඔබාගෙන ගමන යන්නට සූදානම් උනෙමි. අන්තිම මොහොත දක්වා ගෙදරට නොදන්වා සිටීම බරපතල වැඩ ඇතිව දඬුවම් ලැබිය යුතු වරදකි. හොඳ වෙලාවට ගෙදර සිටියේ අම්මා පමණකි. වෙනදා නොවැඳි වැඳුම් කර කෙසේ හෝ අවසර ලබාගෙන ගෙදරින් පැන ගතිමි. ලාබ බඩු වල හිල් තිබීම සාමාන්‍ය දෙයකි ඒත් සිදු වූයේ නිකන් ලැබුන බෑග් එකේ පටිය ගෙදරින් එලියට බැසීමටත් පෙර කැඩීමය. ආපසු හැරෙන්නට වෙලා නොතිබුනු හෙයින් කෙසේ හෝ කුදලාගෙන ඔෆීසියට ගොඩ වැදුනෙමි.

*මෙතනට අදාල නොවන හෙයි කතාවේ මැද කොටස මග හරිමි...

දින දෙකක් මහියංගනය ප්‍රදේශයේ නොයෙකුත් තැන් වල සිරි නරඹමින් කාලය ගත කලෙමු.. තුන් වෙනි දින උදේ පාන්දරම පොල් ගෙඩි සයිස් වතුර වැටෙන වරුසාවකි.. හදිසි කටයුත්තක් සඳහා දෙසා පොලොන්නරු ප්‍රදේශයේ සැරිසරන බව ආරංචි වූයේ පෙරදින රාත්‍රියේදීය.. දුරකතනය අතට ගෙන සිග්නල් සොයා දැවන්ත මෙහෙයුමක් කල මට ඉතා කුඩා ආවරන කලාපයක් සොයාගත හැකි විය.. දෙසාගෙ දුරකතනයට ඇමතුමක් ගත් මම වෙනදා වගේම,

මම: අඩෝ කලවැද්දා මොකෝ වෙන්නේ..?

දෙසා: පොලොන්නරුවේ ඉන්නේ ඕයි... වහිනවා ඉවරයක් නෑ... තෝ කොහේද ඉන්නේ...?

මම: මහියංගනේ පැත්තේ... මෙහේටත් එම... නැති වෙන්න වහිනවා.

දෙසා: අප්පට්ටසිරි එහෙමද, ඒක නෙමෙයි නිලා ට්‍රින්කෝ යන කතාවක් කිව්වා ඕකවත් සෙට් කරගෙන යමුද කොහේ හරි

මම: මේ වැස්සේ...? ඕකා කිඹුල්ලු බලන්න ගිහින් ඇති, ගංවතුර ආධාර අරගෙන..

දෙසා: ඉඳහන් මම ඌට කෝල් එකක් දාලා බලන්නම්

මම: එල....
විල්ලුව දිගේ මම
ඇවිද සෙව්වෙමි
නුඹ කොහේදෝ
හැන්ගුනේ

උන්නු තැන නුඹේ
සලකුනක්වත්
ඉතිරි කරනම්
නෑ අනේ..

කූඩුවත් නෑ
ගසත් නෑ අද
පළාතම පාලුයි
පණේ

යන්න හැකිනම්
පියඹලා මට
නුඹ සොයා එමි
මගේ ප්‍රියේ

සිහි සුන් වෙලා
මම
තවම සොයනෙමි
මගේ පණ කොහිදෝ අනේ

කිව්ව දේ මම
අහුවනම් නුඹ
අදත් ඇත මගේ
කූඩුවේ

නුඹ නොමැති ලොව
තනි වෙලා කිම
මමත් මිය යමි
ගං දියේ

කෝ මගේ නින්ද

කෝ මගේ නින්ද

නින්ද නෑ මට
උන්නු දා නුඹ
දෙගොඩ හරියෙත්
වැඩ තමයි

යන්න ගියදා
දාලා ගිය නුඹේ
ඇඳුම් තාමත්
මගේ ලඟයි

දුන්නු සැප මට
තවම මතකයි
කන්නවත් හිත
නෑ තමයි

එන්න හැකිනම්
ඇවිත් යන්නට
නුඹේ සුව මට
තාම මතකයි ඇත්තමයි

එදා ගමේ සිටි සුට්ටි කෙල්ලන්
ලොකු මහත් වී මොඩ් වෙලා...
ඒක විතරද ගමන එහෙමත්
එන්න එන්නම පොශ් වෙලා...
කලින් දැකලා නැතිව වාගේ
මූන ඩින්ගක් ඔරවලා...
අඳුන ගන්නට බැරි උනා වද
නංගි මම අර ජැක් සනා....

Thursday, November 1, 2012

නොසිතූ දවසක
නොසිතු මොහොතක
නොසිතු අයුරින්
හමුවූ ඔබ...

මටත් හොරෙන්
මගේ හදින්
සෙනෙහේ විඳිමින්
මගේම වෙලා ඔබ...



අපේ ජීවිතේ
පාට කරනවා
හිමි හිමිහිට..


යා

පාට කෑලි එක දෙක
විසිකරනවා
හිමි හිමිහිට