Wednesday, May 7, 2014

වඩින තුරු සඳ මගේ අහසට
බලා සිටියෙමි තුලින් අඳුරුපට
ගලා එන මේ සිහිල් පවන් රොද
නිවාලයි මා තනිය හෙමිහිට

නෙතට නැගෙනා කඳුලු එකිනෙක
වියලිලා යයි මටත් නොදැනිම
දුක නොවෙයි ඒ සතුටෙ හිරිකඩ
තෙමන මා සිත මටත් රහසින

මගේ සවනත පිරෙයි නිතරම
සොඳුරු වදනින් මුවින් ගිලිහෙන
මිරිඟුව නොවී නුඹ දිය පහර වී මට
අගෙයි මගෙ දිවි පහස නිවනට

No comments:

Post a Comment